Już wiem

Artykuły

W jaki sposób wspomagać dzieci w rozwijaniu wybranych umiejętności matematycznych?

Umiejętność klasyfikowania

Inną z ważnych umiejętności, w rozwijaniu której warto wspomagać dzieci, jest umiejętność klasyfikowania. To na niej bowiem bazuje kształtowanie pojęć, w tym także matematycznych. Rozwój zdolności klasyfikowania wiąże się w lepszym rozumieniem rzeczywistości, sprawniejszym jej porządkowaniem i nazywaniem.

Do rozwijania umiejętności klasyfikowania doskonale nadają się różnego rodzaju codzienne sytuacje.Znakomitą okazją do stymulowania rozwoju tej ważnej umiejętności jest porządkowanie. Przykładowo: robiąc porządki w kuchennych szafkach, po wyjęciu z nich wszystkich produktów (lub naczyń) i umyciu szafek warto zastanowić się wraz z dzieckiem co gdzie umieścić, aby było wygodnie i ładnie, a następnie zaangażować je do pomocy w segregowaniu i układaniu według planu. Po skończonej pracy, podczas oglądania z dumą jej efektów, dobrze jest zachęcić dziecko, aby spróbowało słownie określić, w jaki sposób i dlaczego właśnie w taki ułożono poszczególne elementy. Warto także od najmłodszych lat wdrażać je do dbania o porządek w swoim pokoju. Odkładając na miejsce zabawki, a także biorąc co jakiś czas udział w generalnym ich porządkowaniu, oprócz rozwijania samodzielności, wytrwałości, cierpliwości i poczucia estetyki, ćwiczy ono także ważną umiejętność logicznego grupowania obiektów. Jej rozwijaniu sprzyjają także takie czynności jak: rozpakowywanie zakupów, segregowanie ubrań przed praniem (np. na białe i niebiałe) czy odkładanie ich we właściwe miejsca po uprasowaniu. Warto zatem zachęcać dzieci do pomocy w ich wykonywaniu.

Oprócz wykorzystywania codziennych sytuacji, wspomagać dzieci w rozwijaniu klasyfikacji można także poprzez organizowanie specjalnie w tym celu pomyślanych zabaw i ćwiczeń. Najmłodszym dzieciom można zaproponować, na przykład, segregowanie przedmiotów ze względu na przynależność: moje – nie moje. Wystarczy zgromadzić na dywanie po kilka dobrze znanych dziecku przedmiotów, należących do różnych członków rodziny. Na początku należy wskazać kilka wybranych przedmiotów i zapytać dziecko, co to jest oraz czyje to jest, a następnie poprosić je o rozdzielenie ich na, przykładowo: moje (dziecka), mamy i taty. Na koniec warto zachęcić dziecko do otoczenia gestem każdej grupy przedmiotów i powiedzenia: „To rzeczy mamy”, „To jest taty”, „A to moje rzeczy”. Małe dzieci i osoby, które nie radzą sobie jeszcze z bardziej skomplikowanym klasyfikowaniem można także zachęć do dobierania w pary takich samych obrazków, na przykład kart do gry w Piotrusia lub kartoników z obrazkami – elementów do gry w „Pamięć”. Przygotowując tego rodzaju ćwiczenia warto zadbać o to, aby jeden z elementów pozbawiony był pary, tak, aby można było zauważyć, że, przykładowo: „tylko kotek nie pasuje do żadnego obrazka”. Inną z propozycji jest zgromadzenie kilku par identycznych przedmiotów (np. po dwa takie same klocki, skarpetki, kubki, kredki) oraz dodatkowo kilka rzeczy bez pary np. dwa różne buciki, książeczka i banan. Rodzic rozkłada sześć kartek papieru. Na czterech z nich stawia po jednym z mających parę przedmiotów, na dwóch pozostałych po jednym przedmiocie bez pary (np. bucik i książeczka). Pozostałe wkłada do koszyka. Zadaniem dziecka jest ustalić dla każdego z przedmiotów położonych na kartce czy w koszyku znajduje się przedmiot pasujący do niego. Jeśli tak, dziecko powinno wyjąc go z koszyka i położyć na odpowiedniej kartce.

Do rozwijania umiejętności klasyfikowania wykorzystywać można także różne drobne przedmioty, występujące w dużej ilości, takie jak: nakrętki od butelek różnej wielkości i kolorów, klocki, guziki, elementy układanek - drewniane lub plastikowe figury geometryczne, różnokolorowe patyczki, pocięte na fragmenty dwóch lub trzech różnych długości kolorowe słomki do napojów, kredki, spinacze do bielizny, muszelki, kamyki, jesienne liście itp. Dziecko może je segregować według określonej cechy lub cech takich jak kolor, kształt, wielkość, długość, rozdzielając je do osobnych miseczek, spodeczków lub na osobne tacki. Może także zgrupować je w odpowiednio dużych odstępach na stole a następnie otoczyć każdy ze zbiorów płotkiem z patyczków lub pętelką z włóczki. Należy pamiętać o stopniowaniu trudności. Dopiero wówczas, gdy dziecko radzi sobie z segregowaniem przedmiotów według jednego kryterium, na przykład koloru („Guziki mają różne kolory. Do tej miseczki włożymy guziki czerwone, do tej żółte, a do tej niebieskie”) można zachęcić je do wyszukiwania przedmiotów, spełniających jednocześnie dwa lub więcej warunków („Włóż tutaj, proszę, duże, czerwone guziki”). Jeżeli dziecko ma problem ze wskazaniem przedmiotów spełniających jednocześnie więcej niż jeden warunek, dorosły może podpowiedzieć, aby najpierw wyszukało wszystkie elementy spełniające pierwszy z nich (w tym przypadku guziki duże) a potem spośród nich wybrało te, które spełniają drugi z warunków (są czerwone).

Umiejętność klasyfikowana może być także rozwijana podczas zabaw tematycznych czyli tak zwanych zabaw „w coś”, na przykład w sklep lub w załadunek pociągu. Do każdej z nich potrzebne będą kartoniki przedstawiające różne przedmioty. Potrzebne obrazki można narysować, powycinać ze starych czasopism lub wydrukować z Internetu. Bawiąc się z dzieckiem w sklep, rodzic może odegrać rolę dostawcy, który przywiózł towar. Zadaniem dziecka (odgrywającego rolę osoby prowadzającej sklep) będzie jego logiczne posegregowanie – poukładanie na osobnych półkach (paskach tekturki) pasujących do siebie produktów. Przykładowo, osobne miejsca mogą zająć: słodycze, pieczywo, nabiał, owoce i warzywa, środki czystości, zabawki i prasa. Bawiąc się w sklep odzieżowy można natomiast segregować ubrania według kolorów, wzorów lub typów. Podczas zabawy w sklep z lodami można natomiast wspomagać dziecko w rozwijaniu umiejętności wyszukiwania elementów spełniających jednocześnie kilka warunków. Należy przygotować odpowiednio dużo różnych wariantów lodów (w różnych kolorach, o różnych wielkościach i o różnych formach, np. w wafelku, w kubeczku i na patyku). Dysponując takim materiałem, będzie można poprosić dziecko, na przykład, o zielonego, dużego loda na patyku. Do zabawy w załadunek pociągu, oprócz kartoników z obrazkami, przyda się także kilka identycznych pudełek (np. po herbacie), od których należy odciąć zamknięcia w taki sposób, aby można było do nich bez trudu wkładać i wyjmować różne przedmioty. Każdy z wagonów (pojedyncze pudełko) przeznaczony jest na inny towar. Poszczególne z wagonów mogą przewozić na przykład: meble, narzędzia, owoce, zabawki, ubrania. Na bocznej ściance każdego z nich można nakleić obrazek ilustrujący jego zawartość i poprosić dziecko, aby dokonało załadunku - powkładało do odpowiednich wagonów przygotowane przez nas obrazki. Można także umówić się z dzieckiem, że cały pociąg przeznaczony jest do przewozu klocków lub innych drobnych elementów, na przykład guzików, jednak nie bez znaczenia jest, do którego wagonu włożone zostaną poszczególne z nich. Dziecko dowie się tego, przyglądając się obrazkom umieszczonym na ich ściankach. Na przykład do wagonu, do którego przyklejono dwa kartoniki – jeden czerwony a drugi przedstawiający guzik z dwoma dziurkami można włożyć wyłącznie czerwone guziki o dwóch dziurkach, a do wagonu oznaczonego kartonikiem niebieskim i kartonikiem z długą, pionową strzałką - wyłącznie niebieskie, duże guziki. Po skończonym załadunku, dzięki popychaniu ostatniego z pudełek, pociąg może ruszyć w drogę, zatrzymując się na stacjach oznaczonych w taki sam sposób jak poszczególne z wagonów.

Nasi partnerzy

baner_pediatra.png KTM.png biala_lodka.png